Θερμές ευχαριστίες για τα μπλογγογεννέθλια !

Θερμές ευχαριστίες σ' όλους, όσους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μου για να εορτάσουμε μαζί τα τρίχρονα, εδώ.
Να είστε καλά, να γράφετε και να δημιουργείτε.
Ευχαριστώ διπλά, γιατί με "ανέχεστε", ακόμη και τις ώρες που "δεν παίζομαι".


κερασοφιλιά σ' όλους!

και γλυκό κύριε Αθεόφοβε! πάλι!










Τρία χρόνια μπλόγγινγκ! πως το λέτε ελληνικά, γιατί δεν ξέρω πως το γράφουμε αγγλικά!

μισό, ν' ανέβω στην καρέκλα να φυσήξω... τραγουδάκι, δεν ακούω, πιό δυνατά....

Aπο τις 25 Μαίου του 2010, το ιστολόγιον τούτον, μπήκε στον 4ο χρόνο λειτουργίας του. Ναι, εγώ που σας πρήζω με την γκρίνια, βρήκα παιχνίδι προ 3 ετών και απασχόλησα το μυαλό μου. Επαιξα αρκετά, ενθουσιάστηκα άλλο τόσο, πήγα σε συναντήσεις μπλόγγερ, γνώρισα κάποιους, θύμωσα με άλλους που δεν άξιζαν, πέταξα τα καλάμια έξω απο εδώ και ... ξέχασα τα γεννέθλιά του, εφέτος. Ποιός να το πίστευε! ε, αυτά παθαίνει όποιος μεγαλώνει και χάνει το μυαλό του! (έρωτας είναι η αιτία, μην γελιόμαστε !!!). Συνειρμικά, άστραψε κάτι εχθές το απόγευμα και είπα ας κάνω ένα γλυκό, γιατί όλο και κάποιος περνάει απο εδώ. Τίποτα όμως δεν είναι όπως παλιά. Τίποτα δεν αναπληρώνει την απουσία αυτών που πέρασαν και "χαθήκαμε", που άξιζαν πραγματικά κι επειδή βαριέμαι γρήγορα, δεν κάνω και βόλτες για να γνωρίσω κόσμο. Δεν θέλω να γνωρίσω, στο βάθος. Ποτέ δεν ήθελα. Δεν μπήκα για να κάνω φιλίες και γνωριμίες. Δεν ήθελα επαφές με τον κόσμο. Απο φίλους μια χαρά! Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα. Μια σπανακόπιττα η αιτία.

Ομως δεν μπορώ να μην πω, γι αυτούς με τους οποίους μείναμε φίλοι απο τότε, όπως η Ραλλού μου, που με έβαλε στην διαδικασία του να φτιάξω μπλόγκ, ο Κούλπα, με τον οποίο κάνουμε μαζί τα καλοκαιρινά μας μπάνια και τρώμε λουκουμάδες, στην παραλία, το Μικρό Ανάλογο, το οποίο αν και "στην ξενιτιά" βρίσκεται πάντα εδώ, το Λαχανάκι, που άνοιξε και ΛαχανόΚιτσο και καλλιεργεί κατσαρόλες ('σαι, συ μιά!!!), τον ΚίτσοΜήτσο, αυτοπροσώπως, που είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, άψογος σε όλα, τον Μαρκόνι, την ήρεμη δύναμη και τις ατελείωτες συζητήσεις μας. Το Σκουλικάκι, το αξιόλογο αυτό κορίτσι, που ξέρει να κρατά τις ισορροπίες. Μέχρις εδώ αυτοί είναι που γνώρισα απο κοντά. Ξέχασα κανέναν, είναι που είναι πρωί και δεν έχω πιεί τον τρίτο καφέ!

Υστερα,αυτοί που δεν έχω γνωρίσει, αλλά παρακολουθώ ανελλειπώς, παλαιόθεν και με ανέχονται. Ο Κύριος Αθεόφοβος με την φοβερή του πέννα, και την ολόσωστη κρίση του, η γλυκειά Γλαρένια με την τεράστια αγκαλιά της για όλους μας, ο Ασκαρδαμυκτί με το οξύ του πνεύμα και το άψογο πολιτικό πενάκι, όταν δεν ασχολείται με το χαρέμι του. Γιαααα στρωθείτε μου για κάτι αλμυρούτσικο, εξοχικώς να το απολαύσουμε !

Πεθύμησα, όμως και κάποιους. Την πένα του Γιώργου, του Εραστή της ζωής, μου λείπει ο Αντώνιος, με τα όμορφα άρθρα του ο λιγόλογος Κάβειρος με τα μεγάλα νοήματά του, ο Μελωμένος με τις νεραϊδες του, ο Μάνος, νονός της φρουτοπίας, το γλυκό αστροπελεκάκι, η νηπιαγωγός, που καλά κρατεί τον χορό, ο πορτοκαλο-βασίλης με τα ποιήματά του, άνθρωποι με τους οποίους ... χαθήκαμε στην πορεία αυτών των χρόνων. Λίγη ζάχαρη για να ξεχαστώ, ελάτε φρουτάκια....

Ηρθαν άλλοι θα μου πείτε, νέοι, νέα παιδιά που ανέχονται τις θείτσες εδώ μέσα. Ευχαριστώ γιατί μαθαίνω απο όλους σας. Αντε θείτσα, τελείωνε, βγάλε γλυκό μην γίνει των γεννεθλίων εδώ μέσα.

Σωστά, Ηρθαν άλλοι, περνάω καλά με όλους πάντοτε, μαθαίνω πράγματα απο άλλους, αλλά μην ξεχνάμε πως οι παλιές αγάπες, πάνε στον παράδεισο, εκεί όπου θέλω να ευρίσκομαι και μην μου ταρακουνάτε τον κώδωνά μου.

Δώρο της νέας σχετικά φίλης Φουρτουνιασμένη ψυχή, με τα πανάξια χέρια και τα καταπληκτικά κεντήματα. Απο την... κόλλησα, Βόρειο Ελλάδα, θα το βρώ... Μμμμμμ, αεινταααα! η ηλικία παιδί μου, η ηλικία φταίει για όλα...

Αναφέρθηκα στις παλιές πρώτες γνωριμίες, μη προς παρεξήγηση κανενός, άντε και πάρετε κουτάλι γιατί ... πρέπει να φυσήξω κεριά, να γλυκάνω κόσμο, να φτιάξω περιβάλλον για να στρωθείτε. Links, δεν έβαλα σε κανέναν, γιατί έπρεπε να το έχω δουλέψει 1 ημέρα κι εγώ... αλλού αρμενίζω, τριήμερο μούθελα...

Η χάρις μου, γλυκό εννοά, την σοκολάτα, οπότε, το μεγάλο κουτάλι κι ορμάμε... ΜΗΝ ΖΜΠΡΟΧΝΕΙΣ, ΘΑ ΦΑΣ....

σιγά, παιδί μου, θα φας ! δεν είναι ανάγκη να μπουκώσεις τρία σοκολατάκια, έχει για όλους !
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Σας χαρίζω ένα χαμόγελο, γιατί εγώ δεν κρύφτηκα ποτέ!

οχι, με συγχωρείτε, έτσι ήμουν μικρή! μουστρούφω...

τώρα χαμογελώ

τσίμπα τα φιλιά κύριε Spy μου !!!

O κύριος κατάσκοπος, κατάφερε να με συγκινήσει. Μια βόλτα προς τα κει θα σας αλλάξει την διάθεση ! Εχει μια κόρη, ο χαζοπατέρας, που είπε την πρώτη της λέξη.

Μπαμπά!!!!

Δεν θεώρησα την μητρότητα ποτέ κάτι τι εξαιρετικό. Εμετικές μου μοιάζουν όλες οι γυναικουλέ συζητήσεις περι αυτού. Δεν μ' ενδιέφερε ποτέ πως η κάθε μια, είναι μάνα, πως θεωρεί το βλαστάρι της μοναδικό. Σκοτίστηκα. Ετσι μ' έμαθε η μάνα μου και η γιαγιά Βασιλικούλα. Και χαίρομαι γι αυτό.

Αλλα βλέπω στις γονεϊκές σχέσεις. Πράγματα που δεν βλέπει ίσως κανείς άλλος, ή τουλάχιστον πολύ λίγοι. Μια κίνηση, μια λέξη, μια φωτό, χίλιες εκφράσεις. Παρακολουθώ όσο μπορώ και το αντέχουν τα νεύρα μου, γονείς και παιδιά. Αλλού φωνάζω δυνατά "Γμ τον Ηρώδη μου, που είναι" να με ακούσουν οι αναιδείς γονείς, που μ' ενοχλεί το βλαστάρι τους, μπάς και το μαζέψουν.

Διαβάζω όμως και με παίρνουν τα ζουμιά, συχνά πυκνά, Οπως αυτή τη φορά στου κυρίου Spy, που παρακολουθώ μέσα απο τα μάτια του την κόρη του που μεγαλώνει. Εδώ έχω κολλήσει. Τόσο στις περιγραφές του όσο και στο μπλόγκ της κόρης του! !!!! Ισως η "διαφορετική" ματιά του πατέρα, είναι πιο ξεκάθαρη απο της μάνας. Τος παν, αυτό μ' αρέσει, αυτό σας στέλνω να διαβάσετε.

κι επειδή(ς) του έταξα δυο φιλιά και ψάχνει που να τα μαζέψει, ορίστε κύριε Κατάσκοπέ μου, δικά σου, αμφιτερομαγούλως !!!

* Ξεκαθαρίζω.

το θέμα μας είναι η κόρη του spy, τα σχόλια για το αν ήθελα/θέλω ή όχι παιδιά, περιττεύουν απο όλους. Δεν μ' αφορά η γνώμη κανενός, περί του ατόμου μου. Το μπλόγκ δικό μου είναι ότι θέλω καταθέτω.

Πέταξ' ένα πουλί ...

adios amigos !

θα μου διεφευγε!

Λενάρα μου, να σε χαιρόμαστε !

πολύχρονη κι ευτυχισμένη πάντοτε!!!

και όποιος άλλος εορτάζει, διότι δω μέσα, με τα ονόματα, ξεχνώ τ' αληθινά σας!

Να ζήσετε πολύχρονοι ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ

Σας ματσα-μουκίζω, αμφιτερομαγουλως και σας εύχομαι να περάσετε πολύ καλά το τριήμερο, αν σας προκύπτει, διότι αποχωρώ (με το βρακί που φορώ) και θα επιστρέψω απο εβδομάδας!
Εκλεκτή παρέα, ναι κουσκουσιάρηδες, χωρίς παρέα, ούτε στον παράδεισο (ο Υδροχόος, γι άλλους δεν ξέρω). Εκτός αυτού, θα πάρω μαζί την τεμπελιά και την ξάπλα.
Μιλάμε, για απίστευτες ποσότητες καφέ, και το τηλέφωνο του Ηρώδη, γιατί μπορεί να το χρειασθώ. Μακριά τα παιδάκια σας απο εμένα, γιατί έχω αρχίσει και το λέω δυνατά! "Ο Ηρώδης πότε θάρθει?" και δεν με νοιάζει τίποτα. Γεροντοκόρη του κερατά, έχω γίνει μ' αυτό το θέμα... και πολύ το χαίρομαι.
Κι επειδή τόχω και το σούρνω να σας το πω και το άλλο. Τον είδατε τον καιρό που χα(λ)νάει? καρεκλοπόδαρα θα ρίξει γιατί εγώ αποφάσισα να φύγω. ναι ναι έτσι γίνεται. Η γκαντέμω γω μαι! Σίγουρο! Ντάλα Αύγουστος νάναι, μόλις αποφασίσω να πάω κάπου με το πλοίο, φουρτουνιάζει το Αιγαίον!!!! 8 μποφόρ!, επιβεβαιωμένο! τόπα κι αυτό! Σας τον αφήνω και φεύγω λοιπόν!
Τι άλλο να σας πω?
Τίποτα. Αυτό δα έλειπε να σας πω, που θα είμαι!

Μουσεία και πάσης Ελλάδος!

Κουίζ.

Μου ήρθε το πρωί να σας το βάλω και περιμενω απαντήσεις.
Γιατί οι αρχαίοι ημών, έφτιαχναν τους ναούς ψηλά? σε βράχους? (Ακρόπολη, Λίνδος, κλπ?)

Ημέρα που εορτάζουμε τα μουσεία, σήμερα, άκουσα το πρωί και χαμογέλασα.
Δωρεάν είσοδος.
"Καθημερινή", σκέφτηκα, "που όλοι εργάζονται", οι συνταξιούχοι και οι τεμπέληδες, μια χαρά θα πάνε. Οι άλλοι... α, ρε Μελίνα, ο θεός να σε συγχωρέσει, αλλά δεν νομίζω να βρίσκεις ησυχία. Θέλησες να μάθεις τον έλληνα την ιστορία του και δεν σ' άφησαν. Δωρεάν είσοδο στα μουσεία εννοώ, αλλά ... ναι, σιγά. Για τα μάρμαρα, δεν με νοιάζει, δεν θάρθουν ποτέ, όποιος πρόλαβε πήρε... τέλος. πάρτε το είδηση....
Μα ποιός πάει στα μουσεία σήμερα? Ποιός ενδιαφέρεται? Πολύ ελάχιστοι, μην βαράτε, ξέρω, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.
Εγινε αυτό της Ακρόπολης και όλοι τρέξανε. Θα ήθελα ν' ανεβείτε στο βράχο πρώτα.
Ηρθε και η "θεία" εξ αγχιστείας, απο την Καλλιφόρνια, που δεν ξέρει τι είναι Ελλάδα, στο χάρτη και πήγε κι αυτή. Στο Μουσείο. Nice, μου είπε και μούρθε να την μπουφλίσω. Αει, μαρή που ξέρεις ελληνική ιστορία. Στον ναό πόσοι ανεβαίνουν πιά. Γιατί ανεβαίνουν. Τι ξέρουν για τον βράχο. Τι πάνε να δούνε? Δεν ξέρω. Διότι πέρασαν πολλά χρόνια απο την τελευταία φωτογράφηση που έκανα επάνω. Πολλά χρόνια απο την τελευταία επίσκεψη σε μουσείο. Αλλά τα έχω δει όλα. Δεν με νοιάζει αν βρήκαν ολίγα νέα κτερίσματα σε τάφους και ανακαίνησαν το Αρχαιολογικό μουσείο. Η ουσία, παραμένει ίδια. Δεν θα πάω να δω παλι χρυσά σκουλαρίκια να "συγχιστώ". Ούτε νέες ταφόπλακες. Ας πάει κάποιος που δεν ξέρει τι είναι Αρχαιολογικό μουσείο. Ας πάει και αυτός που ενδιαφέρεται να αντιγράψει κοσμήματα. Ας πάει ένας γονιός το 6χρονο να του βάλει στο μυαλό λίγα και καλά, όπως έκαναν οι γονείς μας. Μα δεν πάνε πιά. Δεν ξέρουν τι έχει μέσα το Εθνολογικό, το Μπενάκειο, το Θρησκευτικό... το, το, το... τι θησαυρούς κρύβουν. Την ιστορία μας. Μια ιστορία που δεν μαθαίνεται απο τα βιβλία, αν δεν έχεις ξεστραβωθεί να δεις τι θα πει, οπλο του Μπότσαρη και κράνος του Κολοκοτρώνη. Φορεσιά Υδραίϊκη και Μακεδονίτικη.
Την είδαμε κυρά μου την κοτσίδα της Καρυάτιδας και τα άλλα κτενίσματα. Αν είχες πάει στο βράχο κάποτε, και ήξερες τι να δεις, θα τα είχες αντιληφθεί και τότε! Το μετρό δεν είναι μουσείο. Το Θρησκευτικό, που βλέπεις κανα τέμπλο ξυλόγλυπτο, είναι μουσείο. Η εκκλησία στην οποία δεν πας πιά, έχει θησαυρούς απο εικόνες που δεν φιλάς, μην κολλήσεις τίποτα... Πήγαινε να τις δεις, να έχεις άποψη, ρίξε μια ματιά και στις αγιογραφίες, και ρώτα ποιανού είναι, άνοιξε και καμμιά εγκυκλοπαίδεια και ξεκόλα τα μάτι απο το internet που τόσα σου δίνει, όπως λες, πτωχή τω πνεύματι. Ο Γούγλης, δεν θα σου δώσει.. Το μουσείο κάτι περισσότερο έχει.

Οταν είδα στην λίκιθο την καρδιά του Κανάρη, σκίρτησα και κοιτούσα πολλή ώρα αμίλητη. Δεν το χώραγε το 15χρονο μυαλό μου, τούτο. Η καρδιά του Κανάρη. Τι λες τώρα!! Και ένα χειρόγραφο, του 17ου νομίζω, απο το Θρησκευτικό Μουσείο, έμεινα ώρα να το κοιτώ και να μην χορταίνω, καλλιγραφία και ζωγραφική. Και τα όπλα στο πολεμικό μέ άφησαν άφωνη. Και τα σπαθιά. Η πρώτη φωτογραφία με την μέθοδο της δαγεροτυπίας (για όσους κατέχουν), του Οθωνα, στο φέρετρο, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα μάτια μου. μου έδωσε το εναυσμα να το ψάξω... όμως...
Η καρότσα του Ελ. Βενιζέλου και τα γυαλιά του, το εκμαγείο του προσώπου του (νεκρού πιά), δεν αναμετρώνται με καμμία μάθηση απο το Ιντερνετ.
Το μόνο που με βοηθά, είναι να μπαίνω στα ξένα μουσεία που ίσως δεν πάω ποτέ, να γνωρίσω πράγματα. Μια βόλτα στο Μητροπολιτικό της Ν. Υόρκης, με ξεκουράζει η αλήθεια είναι.
Εφεραν έργα του El Greco, τις προάλλες, και θυμήθηκα πως ήταν για μια ακόμη φορά στην Ελλάδα μια τέτοια έκθεση. Χμ... κάτι πινακάκια, προσχέδια και τόσα δούλια.... Η συνήθης έκθεση, που κάνει τούρινγκ....
Γιατί Ελληνες, πάτε στο εξωτερικό να πληρώσετε να δείτε μουσεία (???) και δεν πάτε στην Ελλάδα? Η Θεσσαλονίκη, η Καβάλα, η Δράμα, η Ηπειρος, η Κρήτη, έχουν τόσα να μάθετε. Ασε που χωριά σας, είναι, τόπος σας, να μαθετε για την ιστορία σας, δεν βλάπτει.

Δωράν σήμερα, είπαμε. Μια βόλτα όποιος μπορεί, πάλι δεν βλάπτει.

ψιτ, να σας πω... μια και περιδιαβαίνετε, μπήτε μια φορά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Μόνο να μπειτε. Χάρη θα μου κάνετε!

Απαντήστε μου στο κουίζ τώρα και βλέπουμε....

να με προσέχεις ...

το ΕΓΩ μου!

Τα κορίτσια της Αχτίδας μας, είχαν τα γεννέθλιά τους, εχθές (με ένα χρόνο διαφορά γεννημένες την ίδια ημέρα), νάναι γερές και δυνατές.
Αυτό, το να γιορτάζεις με τον αδελφό σου, όμως, με ξανάβαλε σε σκέψεις.
Τις ίδιες που πολλές φορές έχω ξανακάνει, πηγαίνοντας σε φίλους, που έχουν γεννέθλια και εκείνη την ημέρα, τυχαίνει και ένας εξάδελφος να έχει ή κάποιος φίλος τους.
Και στις δίδυμες περιπτώσεις ... και δεν ξέρω.... δεν μπορώ να το σκεφτώ γιατί είμαι μία και ποτέ δεν ήμουν δύο.
Οτι εγώ είμαι η ανάποδη, είμαι δεν το συζητώ. Ολοι, έχουν αδέλφια και πράττουν ανάλογα.
Ομως έμαθα απο μικρή, να έχω τα δικά μου πράγματα για όλα, απο τα ρούχα ως την τσατσάρα και τα κοκκαλάκια μου, τίποτα δεν έμοιαζε με της αδελφής μου (άσε την διαφορά 7 ετών... οπότε...).
Να γιορτάζω μόνη μου, αν και η γιαγιά, είχε το ίδιο όνομα, να έχω τα δικά μου γεννέθλια, τους δικούς μου φίλους. Δεν έμπλεξα ποτέ με τις παρέες της αδελφής μου, αν κι εκείνη, ψιλοέκανε παρέες απο τις παιδικές μου...
Πως θα γιορτάσω με την αδελφή μου, σε μια τούρτα? Γιατί ???????? Σπίτι της ! κι εγώ στο δικό μου!!! και οι γονείς, να γίνουν λάστιχα να τα προλάβουν όλα!!! Δεν μ' ενδιαφέρει.
Γι αυτό δεν έγινα μάνα, μην έχω προβληματισμούς... φτού ο Θεός και κάτι άλλο με φύλαξε.
Πως θα γιορτάσω και θα πρωταγωνιστήσω εκείνη την ημέρα εγώ? Με άλλον έναν, δύο, τρία και τέσσερα παιδιάαααα! Οχι βέβαια. Η ημέρα μου ανήκει. και σε 100.000.000 ακόμη, θα μου πείτε. Σπίτια τους !
Πως θα είναι η ημέρα μου? Η δική μου ημέρα!!!
Πως θα ευχαριστηθώ να ανοίγω δώρα και να ασχολούνται όλοι μαζί μου?
Πως?
Γιατί να μοιράζομαι? Ούτε απο το πιάτο μου, δεν θα φάει κανείς. Θα σου δώσω εγώ, αν εκτιμήσω πως θέλω... - σπανίως για να μην παρεξηγούμεθα, αν μου βουτήξεις, σε κάρφωσα με το πιρούνι, πέθανες! (έτυχε, μην γελάτε).
Τι να μοιραστώ αφού είμαι μία.
Ακόμη και ο αδελφός και ο αγαπημένος, και η μάνα η ίδια, πρέπει εκείνη την ημέρα την δική μου να παίζουν πίσω. Μπροστά είναι αυτός που γιορτάζει. Ενας, μοναδικός και αναντικατάστατος. Είναι η ημέρα του.
Τι πρόβληματα θα έχουν οι δίδυμοι.... και είναι πολλά ζεύγη, ζωή νάχουν, τελευταίως. Ε, ρε λεπτά οι ψυχολόγοι.... εδώ τα χωρίζουν απο τις τάξεις γιατί το ένα καπελώνει το άλλο, όπως λένε, τι μου λέτε εσείς τώρα...
Η αδελφή μου, έλεγε παλιά και πιστεύω πως και τώρα, ότι κλέβω την παράσταση, όπου βρίσκομαι. Τι να κάνω, είμαι eclatant τύπος. Αυτή είμαι. Δεν μπορώ να μοιράζομαι, παρά εκείνα που θέλω. Και όταν θέλω, χαλί να με πατήσεις. Αφού το έχω εγώ αποφασίσει.
ναι αυτό το εγώ. Που πολλοί το ξεχνάνε. Δεν έγινα μάνα, σε γνώση του ότι το εγώ, περνά σε δεύτερη μοίρα. Περνά, περνά, δεν το συζητώ. Τόχω εξαντλήσει. Θέλεις να προβάλεις το παιδί σου. Η μάνα μου, δεν με πρόβαλε, ποτέ, μια χαρά τα καταφέρνω μόνη. Μια χαρά ισχυρότατη προσωπικότητα βγήκα. Οπως εκείνη. Και γονίδιο απο την μάνα του πατέρα μου, πηρα κι όλα καλά...
και το "έσονται" οι δύο, δεν έσονται ποτέ, θες τα όριά σου. Οπως κι αυτός θέλει τα δικά του. Και ο εαυτός σου, είναι ο εαυτός σου και βαδίζει παράλληλα με όποιον. Δεν "καπελώνει" ο ένας τον άλλον, όπως πάμπολλες φορές βλέπουμε να γίνεται. Απελθέτω...
Είπαμε, εγώ η ανάποδη με τα όρια και τις περιφράξεις. Σιγά μην αφήσω στ' αμπελοχώραφά μου, τον καθ' έναν. Σ΄αγαπώ, σ' εκτιμώ, δίπλα, στο χωράφι σου.
Ετσι μ' έμαθε η μάνα. Ετσι δεν γίναμε ποτέ φίλες, γιατί η μάνα είναι μάνα (άλλο κεφάλαιο κι αυτό "είμαι φίλη με την κόρη μου" - καλά να πάθεις!!!!). Αλλο η φίλη. Και δεν είχα και φίλη. Φίλο είχα απο παιδί.
Τος παν, οι σκέψεις και οι απόψεις δικές, μου, να τις απλώσω...στα μανταλάκια για μεσημέρι.

θα πάμε κάπου?

- εμείς, που θα πάμε?
- θα πάμε...
- όχι αυτό, το "εμείς" της ευγενείας (άντε πάλι αυτή η "ευγεν(ε)ία" αναμεσά μας). Το πρώτο πληθυντικό. εμείς οι δύο.
- Θα πάμε κάπου?
- Μαζί σου στην άκρη της γης !
... ... ... !

Αλλος με το ΚΑΠΗ μας?

- Ωραίο το γλυκό... είπε η μητέρα
- Μα έφαγες και το μεσημέρι, απάντησε η κόρη
- Το μεσημέρι ήταν λίγο, τώρα το κατάλαβα καλύτερα... ξαναείπε η μητέρα και έχωσε την μύτη της στην εφημερίδα!
Η κόρη, απολάμβανε πασατέμπο στον καναπέ απλωμένη, χαζεύοντας μια παλιά ελληνική ταινία.
- Εχω ένα ταξίδι στην Τήνο... ξεκίνησε η μητέρα
Πασατέμπο η κόρη !
- Είναι βλέπεις που έχω το εισιτήριο.. ξαναείπε η μητέρα, διευκρινιστικά
- Αααααααααα! αυτό ήταν, θυμήθηκε η κόρη
- Ναι και πρέπει να πάω, μέσα στο χρόνο!
Ποιό χρόνο? γιατί να πάει, οι εύλογες ερωτήσεις.
Το αποτέλεσμα :
- Εντάξει θα πάμε, όταν πάρω άδεια τον Ιούνιο, είπε η κόρη με σύντομες διαδικασίες.
- Α, ωραία, όποτε θέλεις παιδί μου! Ενα εισιτήριο, ήδη υπάρχει, το άλλο θα το πάρουμε.
Σε λιγάκι
- η εκκλησία, κάνει μια εκδρομή στον Αγιο ... κάποιον, στο πουθενά, είπε η μητέρα
- ααααααααα, δεν έχει που να καθίσεις εκεί, θα ταλαιπωρηθείς, ανταπάντησε η κόρη
- μπάααα, σε πηγαίνουν καπου, αλλά είναι απο το πρωί και θα κουραστώ, ξανάπε η μητέρα.
Ευτυχώς υπάρχει και Θεός!
Η ημέρα της μητέρας εχθές, αυτές γιόρταζαν, δώρα σκόρπαγαν !!!

Αλλος για την Τήνο? Το ΚΑΠΗ, του σπιτιού μας, θα αρχίσει τας εκδρομάς, μετά τις 15 Ιουνίου. Δηλώστε συμμετοχή ! Ειδικότης μας, οι άνω των 65. Ξεναγός-συνοδός Δωρεάν !!!! Η Ζουζούνα !!!

Μοναχομάνα μου !

Η αδελφή μου, πιο χαδιάρα ούσα απο εμένα, έτσι αποκαλούσε όταν ήταν μικρή την μαμά μας. Δεν το κατάλαβα ποτέ και δεν θέλω (μάλλον), οπότε, εγώ έβαζα μια φωνή "μαμααααααααα" και συντονιζόμαστε.

H μαμά μου με την φιούμπα, στην κεφάλα, με τους γονείς της και την αδελφή της.

Μετά παντρεύτηκε (κλέφτηκε καλύτερα) με τον ΚαπταΜανώλη, και ναι ναι, moi, η στρουμπούλω ήρθα κατά δω!

Και το άλλο της κοριτσάκι, ΜΑΝΑ κι αυτή με τα δυο βλαστάρια. Τα "μούτρα" της μικρής, ξέρετε κατα που μοιάζουν! Ακριβώς. Ιδια η θειά!
Να σε χαιρόμαστε βρε μικρομάνα κι εσένα, να χαίρεσαι τα παιδιά σου !

Αλλο γλυκό της έκανα σήμερα, αλλά δεν προλαβαίνω να το φωτογραφίσω κιόλας!
φάτε το προηγούμενο !
Κι επειδή ο Καπιτάνος, που την έκανε μάνα, λείπει μονίμως απο τούτο το μπλόγκ και τις αναρτήσεις του, ορίστε μας και μόστρα

έλα να τελειώνουμε με τας αναρτήσεις να φάμεεεεεεε!

Να τις χαιρόμαστε!

Αναξίμης και σόϊ.

Αποφάσισα να ακούω μόνο εμένα. Ετσι σε πείσμα των καιρών, διαβάζω τα παλιά. Για να ηρεμώ και να περνάω καλά. Θεωρώ άκρως επιτυχημένο το παρακάτω, απο τις πρώτες μου δημοσιεύσεις και το παραθέτω.
=================================

Καλοκαιράκι, μύρισε, νερά τρέχουν παντού, ο Αναξίμης ζεστάθηκε, άναψε, κόρωσε και αποφάσισε να κάνει διακοπές. Που? Στην Κυψέλη. Στην πολύβοη Κυψέλη όπου ζει αναντάμ παπαντάμ η οικογενειά του όλη. Δεν είναι και άσχημα. Πρώτα, τα πολύ παλιά χρόνια, ζούσαν οικογενειακώς, στην πλατεία Βικτωρίας εεεε, παρντόν, Κυριακού, ήθελα να γράψω. Οι παππούδες του και οι προ-προ πάπποι. Στην οδό Φερρών. Σε μία αρχοντική τρίπατη κατοικία που κάτω απο τις σκάλες, είχε τόση υγρασία...........αααααααααααααα, και δροσιά, έλεγε ο παππούς Αναξίμανδρος. Επίσης κάτω απο τον νεροχύτη της κουζίνας, εκεί να δείτε "υγρασία". Εκεί να δείτε τσιμπούσια που γίνονταν. Τι ζάχαρες, άφηνε ο θείος Μίμης, τι ψίχουλα έπεφταν της γιαγιάς Βασιλικούλας, έλεγε ο παππούς ένα σωρό ιστορίες για την οικογένεια που τους φιλοξενούσε.Τι παλαμάκια χτυπούσαν όταν τους έβλεπαν, τι φαγάκια τους έβαζαν για να τρώνε, τό τι αγάπη είχαν σ' όλη την οικογένεια δεν λέγεται.
Πέρασαν τα χρόνια, η γιαγιά Βασιλικούλα της οικογένειας έφυγε και ο θείος Μίμης με την Αννούλα, μετακόμισαν αλλού ο καθ' ένας. Ο παππούς του Αναξίμη, έμεινε πιστός στις μετακομίσεις. Ακολούθησε την Αννούλα μέσα στην γλάστρα της αράχνης. Εγκαταστάθηκε στην Κυψέλη. Είχε μαζί του την σύζυγό του, και τα παιδιά του. Αυτοί δεν είχαν όνομα. Δεν είχε ασχοληθει κανεις μαζί τους μέχρι τότε να τα βαπτίσει. Ενας ήταν ο Αναξίμανδρος. Οι υπόλοιποι ήταν απλώς της οικογένειας. Η Αννούλα μετακόμισε στην Κυψέλη. Πρώτο μέλημα ήταν να φτιάξει σε μία πολλή όμορφη βεράντα, ένα κήπο. Υγρασίαααααααααααα, μια χαρά περνούσε ο Αναξίμανδρος και η οικογένεια όλη. Απο φαγητό, όχι πως υπήρχε η μεγαλοπρέπεια της οδού Φερρών, αλλά παρόπονο δεν είχαν. Είχαν χάσει και τον θείο Μίμη με την ζαχαρίτσα. Ερχόταν σταθερά τις Κυριακές και ρώταγε γι αυτούς, όμως. Κρυφάκουγαν.
Κάποτε, κάποτε, έβγαιναν σεργιάνι όλοι μαζί. Κάποτε ο Αναξίμαδρος μόνος του. Οταν τους έβλεπαν, χειροκροτούσαν όλοι μαζί στην οικογένεια και φώναζαν το όνομά του. Τι χαρά !!Πέρασαν τα χρόνια, τα παιδιά του έκαναν γνωριμίες στην Κυψέλη, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά. Χάσαμε τον παππού κάποτε, αλλά πιστό αντίγραφό του ο Αναξίμης, άρχισε να βγαίνει βόλτες στην τεράστια βεράντα, με τους πρώτους καύσωνες. Ανακάλυψε κάτι δροσιές.............. !!!! κάτι υγρασίες............. Ανακάλυψε κρυψώνες, που αν τον έβλεπε ο παππούς του θα ήταν χαρούμενος. Είχε έναν άξιο απόγονο.............
Νάσου τον λοιπόν να περνά ο Αναξίμης, τις διακοπές σε μία γλάστρα με ραπανάκια. Μέσα στην υγρασία, στην παχιά φυλλωσιά και σε μία δροσιά, ααααα, μανούλα μου ! Ασε το φαγητό, όσο νάναι πρώτης κατηγορίας. Ούτε στα καλύτερα εστιατόρια, ούτε στα πιό κρυφά του όνειρα. Το σουλάτσο απο εκεί στην δίπλα γλάστρα με την ρόκα δεν περιγράφεται. Θεριό η ρόκα, και δροσιά και φαί και υγρασία..... πασάς ο Αναξίμης. και φαί και σαλάτα και βόλτες και αραλίκι. Ζωή και κότα..... Κάθε τόσο πήγαινε μία βόλτα για να ξεμουδιάσει, ως το κοντινό μποστάνι, αλλα τα φυλλαράκια απο κάτι καχεκτικές καρπουζιές δεν του γέμισαν το μάτι. Πίσω στα σίγουρα ραπανάκια.Μόνο αυτή η ενοχλητική κάθε τόσο έριχνε νερό. Μα, δεν τον έβλεπε? Είπαμε, υγρασία, ετούτο ήταν άλλο πράγμα. Πρωί -πρωί να μην τον αφήνει να χουζουρέψει, τι στο καλό. Να τον ξεσηκώνει απο τις 6.30, μέσα στα μαύρα χαράματα. Α,αααα, έπρεπε να λάβει μέτρα. Πάνω στον καλύτερο ύπνο, τον πρωϊνό.........φλούουουουουπ μια ποτηστήρα με νερό. "Σιγά κυρά μου, μούσκεμα με έκανες". 1-2-3 πρωϊνά, δεν ήταν κατάσταση αυτή. Επρεπε να βγεί στην επιφάνεια, να πει καλημερα, να τον δει, να σταματήσει αυτός ο καταράκτης. Τουλάχιστον τόσο πρωί....Ναι, μέσα στην νύστα και την βιασύνη, τον Αναξίμη θα έβλεπε η Ζουζούνα. Κι όμως, κι όμως, όταν εκείνος αποφάσισε να κόβει βόλτες στην άκρη της γλαστρούλας, ωωωωωωωωωωωπ, αναπήδησε εκείνη. "Αναξίμηηηηηηη" του βροντοφώναξε και άκουσε την επιστροφή της φωνής της να αντιλαλεί στην πρωϊνή ησυχία. Μα, τι στο καλό, της έφυγε η ποτηστήρα απο το χέρι και του έριχνε νερό πάλι????? Οχι, το είχε αφήσει κάτω και χτύπαγε παλαμάκια απο την χαρά της, που τον είδε.
Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα. Ενας ένας που ξύπναγαν απο την οικογένεια, μάθαιναν για τις διακοπές του Αναξίμη. "ήρθε, ήρθε, εδώ, είναι θα φάει τα ραπανάκια.....χαλάλι του" ξεφώνιζε η Ζουζούνα."ευτυχώς" αναστέναξε ο Αναξίμ, "τουλάχιστον θα φάμε" και πήγε παρακάτω στη σκιά του. Ηταν σίγουρος ότι θα περνούσε ήσυχα τις διακοπές του και την ζωή του γενικά σ' αυτό το σπίτι. Κάτι ήξερε ο παππούς που τους ακολούθησε στη μετακόμιση...........

Ο Αναξίμης που λέτε, είναι άξιος απόγονος του Αναξίμανδρου, του σαμιαμιδιού, που φέραμε απο την Φερρών. Είναι ένα μικρό μικρό σαμιαμιδάκι, όσο το μικρό δακτυλάκι του χεριού μου. Εχει ένα ροζουλί απαλό χρώμα και κάτι μαύρα ματάκια σαν κεφάλι καρφίτσας. Η ουρά του ξαπλώνεται στο χώμα με μεγαλοπρέπεια και τα χεράκια και ποδαράκια του, είναι τοσαδούλια. Η οικογένειά του ζει μαζί μας, πάάάάρα πολλά χρόνια, όπως καταλάβατε, είναι το γούρι του σπιτιού, οι ψυχές των προγόνων, δεν ξέρω τι ακριβώς, ο Θείος Μίμης, λέει πως τα παλαμάκια τα τρομάζουν και φεύγουν, όμως αυτά δεν πτοούνται διόλου.
καλές διακοπές Αναξίμη, είσαι ευπρόσδεκτος στην γλάστρα μου.

Ερμη μάνα !

Φαίνεται πως είμαι τελείως αναίσθητη. Φαίνεται πως ζω αλλού. ή φαίνεται πως υπάρχει μεγάλη ψευτιά τριγύρω. Μα όοοοοοολοι? όοοοοολοι πιά έχετε να πείτε και να γράψετε για τα χθεσινά γεγονότα, και τους θανάτους? ενας και δύο οι θάνατοι κάθε μέρα, γνωστών και αγνώστων. γνωστής μου, φίλος σκοτώθηκε προχθές με την μηχανή. ερμη μάνα, αλλά δεν είδα κανέναν να κάνει έτσι όπως όοοοοοολοι οι μπλόγγερς που γράφουν σήμερα τα παρόμοια!

Λες και μόνο αυτό μας απασχολει. Δεν έχουμε δικά μας, έννοιες άλλες, άλλα ενδιαφέροντα? Τι διάλο?" Δεν έχουν ποτέ κανέναν γνωστό να πεθαίνει, απο αρρώστια ή βίαιο κι άδικο θανατο, ή δεν μας ενδιαφέρει ο δικός μας, ούτε τον κόσμο τριγύρω, ενδιαφέρεται για τα προσωπικά μας, αλλά πρέπει να δείξουμε το ενδιαφέρον μας για τρεις αγνώστους. Ο Θεός να τους συγχωρέσει αλλά τέλος ως εκεί.

Εγώ είμαι αναίσθητη ή όλοι εσείς, τόσο ευαίσθητοι? Αν κάνετε σαν τρελλοί για τους άλλους, για τα δικά σας, πως κάνετε? Πως θα αντιμετωπίσετε την ζωή με τις "κατραπακιές" οι νέοι, τι δίνετε στα παιδιά σας, οι μεγαλύτεροι ? τι ακούνε ηλίθιοι, τα παιδιά σας απο εχθές σαν θέμα συζήτησης μέσα στο σπίτι? Δεν σας αξίζουν παιδιά, δεν ξέρει ο θεός που τα δίνει, το λέω εγώ. Οι ευαίσθητες ψυχούλες τους, ποιός ξέρει με τι γέμισαν, ακούγοντας τις βλακείες σας και τον υπερβάλοντα ζήλο σας να αναμασάτε τα ίδια. Μην πω για την αναπαραγωγή φωτογραφιών στα μπλόγκ!

Λίγη ευαισθησία στα δικά σας προβλήματα - ποιά καμήλα βλέπει τις καμπουρες της - δεν θα έβλαπτε! Που ξαφνικά, ναι ξαφνικά, ξεσηκωθήκατε και γράφετε κατεβατά για κάποιους που δεν ξέρατε. Ολοι λυπηθήκαμε. Τέλος! Περιττές οι φιλοσοφίες. Γιατί? Για να δικαιολογήσουμε ακόμη μια φορά τον εξεφτελισμό που έχει υποστεί η λέξη μπλόγκ, όταν ξεκίνησε απο την Αμερική και που κατάντησε. Ο καθ' ένας να έχει άποψη επι παντούς επιστητού! και που ξέρεις, κάποιος εκδότης εφημερίδας μπορεί να διαβάζει και κάποιος εκδότης βιβλίων...

Ελεος πιά με τα εγκώμια για τους νεκρούς. Ερμες μάνες μόνο και τίποτα άλλο.

Δεν τους είπε κανείς να δουλεύουν εχθές, στο κέντρο και να διακινδυνεύουν εαυτόν. Αυτοί αποφάσισαν να πάνε. Γιατί ήταν κι άλλοι, γνωστοί μου, που δεν πήγαν να δουλέψουν, ακριβώς γιατί τους πνίγουν τα χημικά και δεν ηθελαν να βρεθούν εκτεθειμένοι σε αναταραχές, οι οποίες είναι γνωστό πως γίνονται κάθε φορά. Απο τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου στην οδό Φερρών που μέναμε, φασαρίες και δακρυγόνα είχαμε. Ρούπι δεν κουνούσαμε.

Και μην ακούσω βλακείες γιατί πρέπει να υπερασπίζεσαι τα δίκαια σου και δεν το κάνεις μένοντας σπίτι. οχι, να πάτε ρε, να πάτε και κοιτάξτε, μην παραλείψετε, να στείλετε και τα παιδιά σας να τα σκοτώσουν οι όποιοι και να ζητάτε μετά τα ρέστα.

με κουράσατε. η ζωή συνεχίζεται.

Σουφλέ με κιμά

Περιδιαβαίνοντας στον ΛαχανόΚιτσο, πάλι ψάρι μαγειρεύουν. Α, δεν μπορώ. Μου βρωμάνε τα ψάρια. Μόνο μπαρμπούνι τηγανητό και αυτό έτοιμο! Αντε και κατι άλλο που δεν το θυμάμαι, μόνο τηγανητό να μην βρωμά.
είπα λοιπόν να ανεβάσω δυο συνταγές σήμερα. Μια εδώ, μια στο εξοχικό. Να φάμε και κάτι τις...Μην περιμένετε φωτογραφίες, Αυτά στους ΛαχανόΚιτσους και στην Αχτίδα, εδώ μόνο οι συνταγές! και παρ' ότι ζέστανε ο καιρός, το "Σουφλέ με κιμά", μια χαρά είναι.
Για το μεγάλο πυρέξ
1 πακέτο φύλλο για όλες τις χρήσεις.
½ κιλό κιμά + 1 κρεμμυδάκι για το τσιγάρισμά του
1 κουτ, σούπας ντομάτα πελτέ και λίγο χυμό - 1 φλ. τσαγιού
½ κιλό τυρια που λειώνουν (ρεγγάτο – γκούντα)
Για την μπεσαμέλ
1 λίτρο γάλα
2 κουτ σούπ. βουτυρο
6 κουτ. σουπ αλεύρι
3 αυγά,
Μοσχοκάρυδο τρίμμα
============================
Τρίβω και ανακατεύω τα τυριά.
(Γυαλίζω το κρεμμυδάκι και ρίχνω τον κιμά να "τσιγαριστεί" λίγο. Ρίχνω τον πελτέ και χυμό ντομάτας κι αφήνω να βράσει λίγο (περίπου 20 λεπτά).
Αφήνω να κρυώσει και προσθέτω την μισή ποσότητα τυριών.
Κάνω την μπεσαμέλ και την αφήνω να κρυώσει λίγο. Της ρίχνω τα υπόλοιπα τυριά
Στρώνω στο πυρέξ, τρία φύλλα, λαδωμένα και βάζω την μισή μπεσαμέλ μέσα. Ρίχνω απο πάνω όλο τον κιμά και συμπληρώνω, την υπόλοιπη μπεσαμέλ.
Καλύπτω με τα φύλλα που περισσεύουν το μίγμα και βάζω 2 φύλλα απο πάνω ακόμη, λαδωμένα. Με το πινέλο τα σπρώχνω στις άκρες και ραντίζω με νερό.
Σε ζεστό, προθερμασμένο, ακόμη και αερόθερμο φούρνο, ψήνω μία ώρα στο 180, μέτρια φωτιά. Σερβίρω ζεστό φυσικά.
Κόβετε με πιπέρι.... χάχαχα όταν με διακόπτει το τηλέφωνο, αυτά γράφω. κόβετε με κουτάλι, γιατί μέσα είναι "τρεχάμενο" και μην περιμένετε να "δέσει".
Καλή επιτυχία και καλοφάγωτο!

Δεν μ' ενδιαφέρει !

Μέσα τα κεφάλια το διάλειμμα τελείωσε, είπαν. Δεν μ' ενδιαφέρει. Δεν με αγγίζουν τα μέτρα. Δεν μ' ενδιαφέρει. Και μην μου πείτε μας αγγίζουν όλους, γιατί θα ουρλιάξω. Δεν μ' ενδιαφέρει. Δεν θα στεναχωρηθώ καθόλου, δεν μ' ενδιαφέρει. Θα συνεχίσω να ζω. Οπως μέχρι τώρα. Δεν μ' ενδιαφέρει. Θα δεχθώ πυρά. Στην πυρά όποιος.... Δεν μ' ενδιαφέρει. Ισα, ίσα που με πιάνει μια χαιρεκακία, για τα "βλαμένα" που νόμιζαν πως γίναν άνθρωποι. Ολα εδώ πληρώνονται και είναι ώρα να πληρώσει ο καθ' ένας το αντίτιμο. Η πιρουέτα θέλει γερά πόδια κι αν δεν... δυστυχώς, πέφτεις και τσακίζεσαι...
Στον κύκλο μας, μια χαρά είμαστε! Δεν μ' ενδιαφέρει... Κανείς άλλος!
Οταν ο τριασκατάρατος, έκανε τον βασικό μισθό απο 8.000, 14.000 δεν ρώτησε κανείς που τα βρήκε. Του τα έδωσαν, απο το ταμείο μπλά μπλά μπλά! Μάλιστα. Πολλά, τα έβαλαν στις τσέπες. Οτι θα τα ζήταγαν πίσω, δεν το είχε προβλέψει κανείς! Οταν οι αγρότες, αλήθεια καλέ, αυτούς δεν τους πείραξε κανείς? έπερναν τις επιδοτήσεις, και έθαβαν τα φρούτα ...., δεν αναρωτήθηκε κανείς, πως πρέπει να ξεχρεωθούν?
Κακή διαχείριση. Γιατί φωνάζουν? Τι πανώ ανάρτησαν και έκλεισαν την Ακρόπολη. Απ' το χωριό σου δεν την έβλεπες ρε μαλάκα, ούτε την ήξερες καν. Ηρθες και κάνεις κατάληψη? που? στο χωράφι του παππού σου? Κατέβηκε εισαγγελέας και λάκισαν? Χα, χα, χα!
Πράσσειν άλογα ! δυστυχώς ! και θα πληρώσουν. Δεν μ' ενδιαφέρει. Δεν μου έλειψαν και με όσα έχω θα περάσω.
Δεν μ' ενδιαφέρει, πως ζούσε ο καθ' ένας μέχρι τώρα. Μια χαρά ζώ, δόξα τω Θεώ και θα συνεχίσω. Και αυτές που ήθελαν σύνταξη μειωμένη στα 57 με 35 χρόνια και τους κόπηκε (και ας ήταν μισή, αρκεί που θα έπαιρναν σύνταξη..) κατέβασαν τους τόνους. Δεν μ' ενδιαφέρει. Σύνταξη θα πάρω ολόκληρη όταν την πάρω. Οση είναι, τότε.
Να μάθουμε να περνάμε με όσα έχουμε. Ετσι έμαθα και δεν μ' ενδιαφέρει.
Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό, που δεν ήθελα να φορτωθώ ευθύνες και οικογένεια. Καθότι, κάποια δασκαλίτσα, θάχα πλακώσει στις γρήγορες! Η αδελφή μου, της διορθώνει τα λάθη και της τα στέλνει πίσω!!! Του Πανεπιστημίου η δασκαλίτσα.... Τι θα μάθει τ' ανήψι δεν ξέρω... ευτυχώς και θάχω πεθάνει.... αργότερα, δεν θα σας κάνω την χάρη τώρα γρήγορα, δεν προλαβαίνω !
Εχουμε λοιπόν και τους δασκάλους, που φωνάζουν ότι "προσφέρουν" έργο. Ακουγα έναν δημοσιογράφο, σοβαρό το πρωί και έλεγε πως δάσκαλοι και καθηγητές είναι παιδιά των γονιών της μικροαστικής τάξης (παιδιά αγραμμάτων) κάπως έτσι τέλος πάντων και ότι όλοι οι κατεστραμμένοι είναι στην παιδεία. και πολύ το χάρηκα. Που κάποιος το είπε.
Που θα μουρθει το κάθε κομπλεξικό, βλαχάκι απο την άνω ραχούλα, να μου μάθει το παιδί μου (άντε ανήψι μου) γράμματα. Ποιό πανεπιστήμιο, άντε μην το ανοίξω πάλι.... Ναι. Πόσο δίκιο είχε ο δημοσιογράφος. Αλλά όπου και να τα πεις, σε τοίχο θα πέσεις. Προσφέρουν έργο. Μάϊστα....και τοπικό χρώμα σε μιά ντοπιολαλιά που δεν μεταφράζεται γμ την επαρχία μου μέσα!!! και με κοινωνική μόρφωση, άνω του βλήτου!!!
Μα τόχουμε παρακάνει. Γενικώς. Καλάααα να πάθετε. Ο,τι πάθετε...
Δεν ' ενδιαφέρει !