τους γκρέμισε στην κυριολεξία. τους ξεθεμέλιωσε, που λέμε. και κοίτα το στο χάρτη, μια σταλιά τόπος. αποκλείστηκε και περιμένουν τα καράβια για βοήθεια. Τρομερό.
τα στοιχειά της φύσης τρομερά και δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις.
"είδε το Πορτ ο Πρένς"? αναρωτήθηκα για τον πατέρα, στις 6.30 που το άκουσα. "δεν θα το ξαναδεί" μονολόγησα.
200 χρόνια είχε να κάνει τέτοια καταστροφή. Υπολογίσαμε λάθος, χτίσαμε και να τα αποτελέσματα. είδαμε "ψηλά" και το "πληρώσαμε" με τον χειρότερο τρόπο.
και νάταν κανένας τόπος καινούργιος. παλιά ήταν και γκρέμησαν. Στο διάλο τα τούβλα, τόσες ψυχές, πάνε χαμένες. Τόσοι άνθρωποι στο δρόμο, άντε να ξαναφτιάξουν την ζωή τους όλοι αυτοί. Και η αγωνία των συγγενών σ' όλο τον κόσμο, που δεν είχαν τρόπο να επικοινωνήσουν. κόπηκαν οι γέφυρες....
Κάτι τέτοια μας κάνουν "ανθρώπους". για πολύ, για λίγο, δεν ξέρω, αλλά οι εικόνες σε συγκλονίζουν. Σε αφήνουν άφωνο και δεν μπορείς να προσφέρεις και τίποτα.
Είναι κάτι που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος. Την φυσική καταστροφή. Πάνω απο τις δυνάμεις μας. Την θάλασσα, την φωτιά και τον σεισμό, δεν μπορεί κανείς να τα δαμάσει.
Είναι να μην έρθει η ώρα που λέει ο λαός, αλλά είναι και το "ανέκδοτο" κι αν είναι η ώρα του πιλότου, εμένα ποιός με σώζει", απο την άλλη.
Εχει παγώσει ο κόσμος ολος με την καταστροφή. Ας είναι η τελευταία.
