Ελάτε να γιορτάσουμε

Ελάτε να γιορτάσουμε
Σαφώς... φορέσαμε και τιάρα !

Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

Γεννήσαμε !!!!

Ηρθε το μωρό καρπουζάκι. Το πρώτο.
Το βλέπετε? Μου έκανε έκπληξη σήμερα το πρωί. Χαρώ το, δείτε το, φτύστε το γιατί δεν θα φάτε τίποτα...
Το μωρό μου, τέτοια ποικιλία δεν έχω ξανακάνει.
Δες το, μικρούλι και ριγέ.
Αχου το, θέλω να ξεφωνήσω, όχι πως δεν τόκανα έξω... να το φωνάξω να τ' ακούσουν όλοι.
Μωρό μου, γλυκό μου, αγώνας να μεγαλώσει τώρα, φροντίδα και στοργή...
καλημέρα σας
υ.γ. πάω να νταχταρίσω το θαύμα της φύσης, να ψάξω και γύρω μήπως υπάρχουν κι άλλα.

εκεί ψηλά

Tούτο το κείμενο, τόχα γράψει, το προγραμμάτισα και το ξέχασα.
Σήμερα το ξανάδα.
Προ πάντων όλων...
Παρέλειψα όμως να αναφέρω, ποιά με ξενάγησε στην Ακρόπολη και απαξιώ απο κει και πέρα οτιδήποτε και απο οποιονδήποτε ξενάγηση.
Είχα την τύχη και την χαρά να διδαχτώ ιστορία απο έναν άνθρωπο που την ιστορία την έζησε σπίτι του.. Η Αννα Περάκη, ο Θεός την έχει συχωρέσει προ πολλων ετών, εγγονή του Παύλου Κουντουριώτη, Φιλόλογος και "Δασκάλα". Μίλαγε και νόμιζες πως έβλεπες μπροστά σου τις μάχες και τις ναυμαχίες. 4 χρόνια ιστορία μ' εκείνη και μία ξενάγηση έφτασε για να αγαπήσω, μάθω και συγκρατήσω, ΙΣΤΟΡΙΑ.
Ανακάλυψαν και τις κοτσίδες τώρα... εμείς τις είδαμε το 75 και τις γνωρίσαμε και γελάσαμε και αντιγράψαμε... Αχ, Ελληνες!!!


Στον απόηχο των εγκαινίων του νέου Μουσείου Ακροπόλεως, έκανα σκέψεις διάφορες. Δεν παρακολούθησα τα εγκαίνια, δεν συγκινήθηκα όπως η μάνα, βλέποντας την ζωφόρο, δεν άκουσα κανέναν λόγο. Εχω άποψη δική μου, δόξα τω Θεώ και μπορώ να κρίνω.

Μέσα σ' αυτά που σκεπτόμουν λοιπόν, είναι και το πόσοι απο αυτούς που "σκοτώνονται" υπερμαχόμενοι του νέου Μουσείου και έχουν άποψη, είχαν-έχουν ανέβει στον Ιερό βράχο. "πωωωωως, έχω ανέβει τότε στο Γυμνάσιο", χάζευε και αυτό ήταν όλο.

Πόσοι ξέρουν τις πέτρες μία μία και τις κολώνες ακόμη περισσότερο? Πόσες κολώνες έχει ο Παρθενών? Δεν άκουσα? Και τι ρυθμού είναι? Πως? τι είπατε. Μάλιστα! Ολόσωστα.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Πόσοι απο αυτούς που μάχονται τάχα μου, μιας και είναι το γενικό ρεύμα έτσι, να γυρίσουν τα κλεμμένα πίσω. Απο που θα πρωτογυρίσουν, γνωρίζουν? Απο που θα τα πρωτοζητήσουμε στην Ευρώπη? Σε ποιά μουσεία ευρίσκονται, σε πόσες ιδιωτικές συλλογές...

Δεν είπα να μην έρθουν πίσω, στο λίκνο του πολιτισμού. Ομως ως μπουλούκι, παπαγαλίζουμε ως γνήσιοι Ελληνάρες, την ίδια καραμέλα.
Το Μουσείο Ακροπόλεως κάποτε έπρεπε να γίνει για να συντηρηθούν όλα αυτά που αφήσαμε εμείς οι ίδιοι να καταστραφούν. Που δεν φροντίσαμε να μην υπάρχει καυσαέριο, που απαξιώσαμε όταν έπεφτε κάτι, που, που, που!!! Γιατί είμαστε Ελληνες.

Η πολλή φασαρία που κάνουμε ως Έλληνες, είναι το "στραβό" σ' αυτή την υπόθεση.
Θα ξεχαστεί και το Μουσείο και πόσοι θα πάνε? Ποσοι θα ξεσηκωθούν μόνοι τους να πάνε?
Αρχίσαμε. Μας φταίει το εισητήριο, το μετρό, το τούτο το κείνο.

Η αλήθεια είναι πως με 250 άτομα παρέα, δεν θα πήγαινα να ξεναγηθώ με τίποτα. Ξέρετε τι μου θύμισε? τα εγκαίνια του Mall, μα τω θεώ. Ερχονταν με πούλμαν, μην χάσουν το θέαμα. Καλά, πείτε με πεζή. Στην Ελλάδα ζω και ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται.

Εκείνο που θέλω να δω, είναι ότι έχει απομείνει επάνω στον Ιερό βράχο. Για μένα αυτό μετράει. Εκεί ψηλά, που όπως ανεβαίνεις εξυψώνεται το πνεύμα όπως αποκαλύπτεται ο ναός σιγά σιγά.
Εχω μια φωτό απο το 1965, τον ιερό βράχο, που την έχω τραβήξει εγώ. θολή ξε-θολή, δεν θα ξαναδώ έτσι το τοπίο.