Το φλιέρτ!

Πρωινή πρωινή, μιας και είχα ξένους εδώ και η καλή γραμματέας, ίπρεπε να τοιμάσει καφεδιές και λοιπά γλυκαδερά, στρωμένα με τάξη... σταμάτησα στο φούρνο. Η μουσική δυνατά, έκλεισε, το ίδιο και το παραθύρι, τράβηξα τον εσάρπα μου και τυλίχτηκα με μια θεατρική κίνηση και κλείδωσα.

Δίπλα μηχανή, κλείδωνε και προχώρησε πριν απο εμένα το ρσενικό στο μαγαζί.
Μπήκα εξυπηρετήθηκα πρώτη, και μίλησα στο ταμείο με την ιδιοκτήτρια.

Βγαίνοντας, αντίκρυσα τον "νέο" στην μηχανή, με χαμόγελο να με κοιτά.
"τα γάντια σας πολύ ωραία", σχολίασε, ακούνητος ο καβαλάρης.
Τον κοίταξα με αυτή τη ματιά που δεν θέλει δεύτερη και χαμογέλασα. "ευχαριστώ". Ξεκλείδωνα και συνέχισε "εχετε και μηχανή?".." μη χ@@" σκέφτηκα, "συζήτηση θ ανοίξουμε" και του ξαναματαχαμογέλασα "όχι πιά, οδηγώ το αυτοκίνητο με γάντια".
Ανοιξα την πόρτα και απλωσε το χέρι του και την κράτησε. Καβάλα (παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκηνάνε, ένα πράμα) στο όχημα. Τον κοίταξα.

Ηταν ένας ομορφος, στα νιάτα του, 55άρης, καλοδιατηρημένος και το ήξερε.
Και πρωί πρωί, θάλεγα τίποτα... αντε δεν λέω. Να είμαι κόσμια!
Μπήκα, στρώθηκα και η πόρτα δεν έκλεινε... χαμογέλασα αχαρα και κεραυνοβόλησα "Καλημέρα σας"! απλώνοντας το χέρι να κλείσω την πόρτα μου, ενώ ταυτόχρονα εβαζα μπρός την μηχανή.

"θα μου κάνετε παρέα για έναν ζεστό καφέ" τον είδα να χαμογελά με μια σειρά...όμορφα δόντια....
βρε μπελάς, σκέφτηκα "Ευχαριστώ για την ευγενική σας προσφορά, όμως είναι ώρα γραφείου!" απάντησα κι είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι.
Το χαμόγελό του θανατηφόρο, τα μάτια του, καταγάλανα, γερασμένα αλλά λαμπερά... κι εγώ... χα χα χα έρμαιο της ματιάς του.
"΄Να τα πούμε το μεσημέρι λοιπόν" και με γρήγορη κίνηση μου έδωσε την καρτα του¨"... βρε που έμπλεξα...
Ξαναοπλίστηκα με χαμόγελο και απάντησα... "δεν πίνω καφέ με ηλικιωμένους, εχετε απέναντί σας, ένα cougar"....

εκανα όπισθεν και έφυγα.
Ορίστε μας τώρα, που θα μας την πίπτουν (χαριτωμένα το λέω) και τα γερούνδια!

Γιατι έτσι μ' αρέσει !

Oταν κλείνω τα πάντα τις άγιες ημέρες των χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς και θέλω να εξαφανιστώ, είναι για ένα μόνο λόγο. Διότι, όταν εγώ γιορτάζω, την πρώτη του χρόνου, εχω απαίτηση απο τους φίλους μου να με θυμούνται. Βέβαια, ξέρω τι κουμάσι είναι ο καθείς εξ αυτών, οπότε δεν έχω απαίτηση απο μερικούς.

Ομως άν δεν με θυμηθούν αυτοί που είμαστε μαζί, ποιός θα με θυμηθεί. Δεν θέλω ρε παιδί μου. Δεν με νοιάζουν οι άλλοι.

Σπουδαίους φίλους, θα μου πεις, εχεις. Οχι, η ίδια η πρωτοχρονιά είναι γκαντέμω. Οι άνθρωποι ξενυχτούν, δεν έχουν όρεξη την άλλη μέρα το μεσημέρι, ξαναμαζεύονται για να ξαναξενυχτίσουν... δεν δεν δεν.

Ασε αυτούς που φεύγουν. ...! Σέβομαι το να πας στο χωριό σου, αλλά μην με έχεις γραμμένη.
Δεν αναφέρομαι στους διακυκτυακούς φίλους. Μη προς παρεξήγησή σας, σέρνω να καράβι φιλίες απο τα μικράτα μου. Γι αυτούς μιλώ. Και πολλούς απο τους γνωστούς μου.
Τους ξέρω. Με τα κουσούρια τους και τα καλά τους. Αλλά αυτή η μέρα, της πρωτοχρονιάς, μ' ενοχλεί να μην με θυμούνται.

και νάναι μόνο οι φίλοι οι δικοί μου... Είναι και όοοοοοολοι οι γνωστοί του σπιτιού, που παίρνουν να πούνε χρόνια πολλά και ξεχνάνε εμένα.

ΡΕ ΕΓΩ ΓΙΟΡΤΑΖΩ.... αντε να συνεννοηθείς.

Εφέτος παίξαμε και ένα άλλο παιγνίδι. Φίλες διπλανές, ενώ εγώ ήμουν εντάξει στις εορταστικές τους υποχρεώσεις, προ ημερών, αυτές με έβγαλαν μ' ένα φιλί. Ούτε τηλέφωνο στην εορτή μου. Το γιατί δεν το βλέπω.
Αυτή η απαξίωση με σκοτώνει. Καλά μην φωνάζεις, δεν θα τους ξαναμιλήσω. Το ξέρω το μάθημά μου. ωχουουου!

Ναι... το δώρο... αυτό είναι άλλο πάλι. Μ'έμαθαν έτσι, έτσι είμαι, άμα σ' αρέσω. Τυπικά, ξετυπικά, ακόμη και σε περιόδους κρίσης, εγώ τα θέλω. Μην πω τα απαιτώ, γιατί θα σου κακοφανεί, αλλά έτσι είμαι. Εδώ μου στέλνουν απο όλα τα μέρη του κόσμου που έχουμε γνωστούς, γιατί τους συγγενείς, δεν τους ξέρω


Δεν είναι το ποσό, η κίνηση!!! Προ πολλών ετών, ελειπα και όταν γύρισα απο 15ήμερο ταξίδι στο εξωτερικό, η κουμπάρα, είχε προσπεράσει την γιορτή μου!! εγώ είχα φέρει δώρα απ' έξω, όμως!!!!... Δεν τους ξαναμίλησα με την πρώτη ευκαιρία. Το λάδι, μου λέγανε... καλά!! Το λάδι φταίει, που είναι γουρούνια?


Ιδού και η απόλυτη χαρά ενός παιδιού, όταν του κάνουν δώρα (άσε που εμείς, με πατέρα ναυτικό, δώρα παίρναμε, όποια ώρα του χρόνου ερχόταν).
"¨Ξέρω γιαγιά, αναπνέω, δεν πνίγομαι..." απάντησε στην παρατήρηση "πρόσεχε" αλλά απολάμβανε, να ανοίγει τα 10 πακετάκια που υπήρχαν τυλιγμένα μέσα. Η σουρτούκω, απλώς πόζαρε με τα δώρα της!

Αυτό είναι, όχι το κακομάθημα, αλλά η απόλαυση του παιδιού. Οπως το μάθεις. Με τα 1.50 και 2 ευρώ, δώρα, η απόλαυση μεγαλώνει!
 Ολοι χαμογέλασαν γιατί χαμογέλασαν και απόλαυσαν τα παιδιά!
Και ναι είμαι ένα παιδί! (και παιδιά δεν έκανα, για να μην μου πάρουν τα πρωτεία!)