Εφ' οπλου !

Στρατηγική. Κλάδος της πολεμικής τέχνης που μελετά και διευθύνει το γενικό σχέδιο των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
σύνολο συντονισμένων ενεργειών και χειρισμων για την επίτευξη στόχου, τακτική.

Αυθορμητισμός. η τάση προς την αυτόβουλη, χωρις εξωτερικούς φραγμούς ενέργεια.

Αυτό λέει το λεξικό και το αποτύπωσα απο εκει μην πουμε ότι κάτι μου ξέφυγε στην ερμηνία.


Ο αυθορμιτισμός, δεν θεωρώ πως ειναι το αντίθετο της στρατηγικής.
Η ζωή, δεν είναι στεγανά δεδομένα, πολέμου και ενέργειες χωρίς φραγμούς.

Καπου εχουμε χάσει το μέτρο, κάπου απλωθήκαμε πολύ, κάπου εχουμε θεωρίες ζωής, μεγαλεπίβολες. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πεδίο μάχης, όπως το κατήντησαν οι "αγράμματοι και ακοινώνητοι" θέλοντας να κάνουν τους σπουδαίους.


  Αυτοί οι τρόποι, δεν συνάδουν με την ζωή μου και οι άνθρωποι που τους ακολουθούν βεβαίως. Δεν βρίσκομαι σε κανένα πεδίο βολής να εχω αντιπάλους απέναντι. Η μεταφορά στην ζωή μας, της στρατηγικής σκέψης και πράξης, εμένα προσωπικά με απωθεί. Μου δείχνει υπέρμετρο εγωισμό με αποτελέσματα που κάποιες φορές δεν ειναι επιθυμητά απο τους άλλους.
Η πραγματική πολεμική ιαχή ξεκινά απο την Σμύρνη και φτάνει στο Αλβανικό Επος. Μιλώ για τον περασμένο αιώνα, βασιζόμενη σε κουβέντες ανθρώπων που τα έζησαν, μην φθάσω πίσω.... στον Πελοποννησιακό. Μιλώ για τους ήρωες στρατηγούς, που έφθασαν στο Εσκί Σεχίρ. Ιπτάμενους αργότερα και ναυτικούς πιο πέρα.
Μετρά η μάχη και όχι το αποτέλεσμα. Στη μάχη. Στην πραγματική.

Η ανθρώπινη ζωή της καθημερινότητας, δεν έχει τέτοια βάση. Ναι ο γονιός θα προστατεύσει το παιδί΄του. Ναι θα μάθω πως να αμύνομαι.

Με ευγενικό τρόπο. Το πεδίο μάχης, δεν είναι γωνία Σταδίου και Τσαμαδού.
Ετσι μάθαμε. Ετσι μας δίδαξαν. 


Καθείς πορεύεται....

του σπιτιού μας

Aπο πότε εχω να πάω στην Αίγινα, δεν θυμάμαι. Μάλλον 30 χρόνια πίσω και λίγα λέω. Οχι, απο το 90 91 92... άντε 20 επειδή είσαι εσύ. Βρήκα και μια φωτό να ποδηλατώ, θα στην δείξω άλλη ώρα. Ναι στην Αίγινα.
Πέρασα αναγκαστικώς προς την πορεία στο Αγκίστρι και χάζεψα. ο Αη Νικόλας στην θεση του. Πολλα σκάφη, φυτρωμένα στην δική τους. Ημουν μακριά, αλλά πεταξα τον τελε και ιδού. Λεπτομέρειες που ούτε τις έβλεπα. τα παιδάκια να ποδηλατούν και ο κύριος που τον έκοψα στα δύο!
Ολες οι εκκλησίες τ' Αη Νικόλα με μαγεύουν. Παντού.  
Ο Αη Νικόλας, του σπιτιού μας. Ο Αη Νικόλας, που προστάτευε τους ναυτικούς και τον δικό μας μαζί. Ο Αη Νικόλας, που ασημοστολισμένος στέκει στο σαλόνι μας πιά. Πως φάνταζε στα παιδικά μου μάτια, το ασήμι του, πάνω απο το αναμένο καντήλι.
Την χρωστώ του Νίκου. Του ανήκει άλλωστε ! Είχαμε Νίκο στο σπίτι, τον παππού !
Δεν ξέρω την ιστορία της εικόνας, ποιός να θυμάται άλλωστε. Ομως ειναι απο αυτά τα κειμήλια που πρέπει να μεταφέρονται απο γενιά σε γενιά!