Παροιμίες δεν ήξερα, στην πορεία έμαθα. Επίσης έμαθα πως "αγαμήτου, απάρτου και ανοργάσμου γωνία", ευρίσκεται ένα πολυόροφο κτίριο που κατοικούν κάτι ζώα περίεργα, τα οποία δεν έχουν τι να κάνουν και βγάζουν τ' αποθημένα τους, σ' όποιον!!!
Αυτά τα έμαθα στην πορεία του βίου μου και αρκετά μεγάλη. Δεεεεν λέγαμε τέτοια σπίτι μας. Ομοίως και οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμεθα... Ασε επι γιαγιάς Βασιλικούλας, μπορεί να ξέρανε το βρακί φόραγε η συγχωρεμένη η Αγγελική, απέναντι γιατί το άπλωνε στην αυλή και η γιαγιά ήταν ψηλά και έβλεπε, αλλά δεν συζητήθηκε ποτέ τίποτα. Ούτε η μάνα είναι έτσι. Ούτε οι θειάδες μου.
Εδώ, τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Ο καθ' ένας εκφράζεται και εκτονώνεται όπου...
Συμπεριφορές τριγύρω, φανερώνουν τόσα και τόσα. Ανθρωποι αγενείς παντού. Ανθρωποι - μωρέ, λέγονται άνθρωποι αυτά τα είδη?- που καβαλάνε καλάμια και τρέχουν, χαρακτήρες κατωτάτης υποστάθμης... θα μου πείς, τώρα το είδες? Οχι, αλλά συνήθως γυρνάω την πλάτη. Οταν σου επιτίθενται όμως.... ε, εκεί κρατιέμαι ακόμη. Τι ώρα θα χειροδικήσω, δεν ξέρω. Να τρέχει ο πατέρας, αρχι-"χαστούκης" (μπάτσος βρε, που να το πω!) της διεθνούς αστυνομίας να με βγάλει. Μεγάλος άνθρωπος, να τον λαχταρίσω κιόλας. Αλλά δεν θα γλυτώσει.
Τσόλι (εννοώ, την χοντρή μικρή νέα συνάδελφο), μου κοπάνησε το τηλέφωνο την προηγούμενη εβδομάδα, επειδή ρώτησα τι κάνει αυτός ο κακογραμμένος φάκελος, εκεί, χωρίς φίρμα εταιρίας. Δεν έφθασα μέχρι το γραφείο της, ξαναπήρα. "Μην κλείνεις το τηλέφωνο, άκου. αυτό δεν είναι παρουσίαση εταιρίας, έλα να το ξαναφτιάξεις". "δεν θα μας πεις εσύ, εγώ ένα χρόνο εδώ μέσα έτσι το κάνω...., άσε με γιατί έχω δουλειά", ενώ εγώ της μιλούσα για το τελευταίο μοντελάκι του Versace στο οποίο δεν θα μπει, ΠΟΤΕ, το βαρέλι, παρεμπιμπτόντως. Ξανά με σιγανό ύφος, τα ίδια, "δεν το κάνουμε έτσι, έλα να το φτιάξεις να μοιάζει όπως πρέπει, κι αυτή η ετικέτα που κολλάς, δεν ξέρεις καν που κολιέται για να φαίνεται ο παραλήπτης". "Δεν θα μας πεις πως να κάνουμε την δουλειά μας! και ότι θες δεν θα γίνεται, άσε με κι έχω δουλειά". η επωδός.
Μάλιστα. Ξανάπα, στον βρόντο.... εγώ είπα, εγώ άκουσα "ποιά νομίζεις πως είσαι εδώ μέσα ...' συνέχισε απτόητη! Να της έλεγα ποιά είμαι, να μην της έλεγα πως 23 χρόνια γραμματέας διευθύνσεως, έχω κάποια θέση? στο βρόντο. Είπα, πως πρέπει να γίνεται και δεν γίνεται έτσι βεβαίως...... γιατί ποιά είμαι εγώ....
Σήμερα το πρωί μπήκα 9.05. Τακτοποίησα τα τηλέφωνα, στο ισόγειο να χτυπάνε όλα σ' εμένα, είπα και δυο κουβέντες με την συνάδελφο εκεί και ανέβηκα στο γραφείο μου. Στην κουζίνα "κομήτης" έφτιαχνε καφέ στο μπρίκι. Απασχολούμενος 1 ημέρα την εβδομάδα...
Το γουρούνι του ορόφου, στεκόταν στην πόρτα μέσα στην 1χ1 κουζινίτσα, έπιανε τον τόπο και μίλαγε. Είχε μπει μαζι μου απο την είσοδο. Δεν είχε γαμήσει όμως, εχθές το βράδυ, "ούτε τα τελευταία 10 χρόνια", όπως συνάδελφος είπε "ευγενικά"...
Γνωρίζουν όλοι (αλλά δεν το ανέχονται!!!) πως σ' αυτή την εταιρία και στον όροφο, η κεφαλή της εταιρίας, προηγείται. μμμμ μάλιστα ! Θα περιμένουν να πιούνε καφέ, θα περιμένουν να φάνε (γιατί τρώνε όρθιοι και όχι με τα τάπερ, απλώμενα στο γραφείο, όπως έκαναν παλιά που ήταν σε άλλο χώρο!). Αυτό το τελευταίο το έχω επιβάλλει καθώς και το ότι προσέχουμε τι τρώμε γιατί ότι μυρίζει, δεν είναι επιτρεπτό. Θυμώνει το γουρούνι γιατί νομίζει πως το γραφείο είναι μαγεριό.
Δεν γίνεται η διεύθυνση να έχει συνάντηση και το γουρούνι να τρώει κρεμμύδια... ούτε μέσα στο λογιστήριο, να έρχονται οι άνθρωποι για πληρωμή και αυτός να έχει απλωμένο τον μουσακά στο γραφείο. Αυτά τάπαμε τα συμφωνήσαμε όταν ήρθαν να συγκατοικήσουν με την διεύθυνση και δεν τους άρεσαν... Βρίζουν εμένα, τον εύκολο στόχο.
"να βάλω μια καφετιέρα, και ..." , είπα κι έμεινε η κουβέντα μετέωρη. Το γουρούνι, μπήκε στη μέση με την κοιλάρα του, "δεν θα βάλεις, θα φτιάξω ΕΓΩ", φώναξε... έδιωξε τον άλλον, που άφησε το μπρίκι στο γκαζάκι πάνω και συνέχισε φωνάζοντας μες την μούρη μου "να περιμένεις". "δεν περιμένει η διεύθυνση, θέλει τον καφέ στην ώρα της". είπα όσο πιο ήσυχα μπορούσα και ανοιγόκλεινα τα ντουλάπια διότι είμαι και γρήγορη.....
"Να ερχόσουν νωρίτερα, άργησες".... μου πέταξε (ενώ αυτός είχε έρθει στην ώρα του....9.05)
κρατάτε τούρκοι τ' άρματα και την Βασίλω πίσω. Η φωνή μου ακούστηκε 3 πατώματα ως το ισόγειο. "ΜΗΝ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΕΜΕΝΑ", στεντώρια ούσα. Με κοίταξε, σάστισε γιατί δεν το περίμενε, δεν είχε τι να πει, και άρχισε το "ποιά είσαι νομίζεις" "σε ξέραμε απο παλιά" και άλλα στολίσματα. Ο καφές μου είχε μπει, στην καφετιέρα, ο καφές στο μπρίκι χυνόταν και το γουρούνι, φώναζε, ασχετοσύνες .
"Να πας να του πεις εσύ πως προηγείσαι και δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι" φώναζα πιά στο γουρούνι που έκανε το νες, που να τον πατήσει τρόλευ, να ησυχάσουμε γιατί το "που να μην του κάτσει γκόμενα...' χαμένο θα πάει εν προκειμένω...
Χαμπάρι. Εβριζε, τα παλιά της συγχωρεμένης, γιατί "ποιά είμαι εγώ".....γιατί "ΟΛΑ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ", αγαπητοί μου, κι αν δεν το ξέρατε, να το μάθετε.
ακούς εκει άργησα. Μου κάνουν και τα γουρούνια την παρατήρηση!
Να καταλάβετε, εγώ γουρούνι ολοζώντανο μπροστά μου είδα το 92, στα 30 μου στην Σουηδία, στην φίλη μου, ροζουλιά ροζουλιά και μέσα στην λάσπη, να κάνουν γούτσου-γούτσου και να τρώνε και να παίζουν. Αυτά δεν μου φταίνε τίποτα. Αξιολάτρευτα είναι. Αλλά αυτός ο... δεν έχει χαρακτηρισμό ή δεν ξέρω χαρακτηρισμό και χρησιμοποιώ αυτό που λένε όλοι.... Γουρούνι! σκόΪννννν! Κάπρος, αγριόχοιρος, πως να το πω...
