Deja vu*

Τόχεις ξαναπάθει? Εγώ, ναι. Πάμπολλες φορές και θυμάμαι και την πρώτη. Τότε που είδα την νεογέννητη αδελφή μου ! Κι απο τότε.. σερί. Μου εξήγησε η γιαγιά όσο μπορούσε να εξηγήσει σ' ένα εξάχρονο.

Και πάντα ως φαινόμενο με αφήνει κατάπληκτη. Αφωνη, ένα πράμα, να μην μπορώ να συγκεντρωθώ, ένα δεύτερο... κοιτώ σαν χαζή ένα τρίτο! Ζαβή, εντάξει, το ίδιο είναι.

Μου συνέβη εχθές. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει κάποιος, μας συστήνουν... εσένα που με σύστησες ως άλλη, να δεις τι έχεις να πάθεις!!!... και  όσο μιλούσαμε κοίταζα σαν .. είπαμε.
Είχα την αίσθηση πως εγώ αυτό το είχα ξαναζήσει. Ηξερα κάθε κινηση και κάθε κουβέντα. Τα πάντα.

και ξαναχτυπά το κουδούνι και ... εεε, αυτό πιά, όσο πήγαινε η κατάσταση, έφθανε σε κρεσέντο. Εχω και φωτογραφίες... οι οποίες... οι οποίες σαν να μην τις βλέπω για πρώτη φορά.

Μα που ήμουν? Πως ξαναζούσα τα ίδια? Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω, είναι πως γνώρισα απο κοντά, *ξανά* δυο ανθρώπους που τους είχα ξαναδεί.

Για την τρίτη γνωριμία, δεν ξέρω, δεν την είχα ξανακάνει. Γνώρισα μια καθόλου αγριόγατα... !!! Αλλού είναι το όνομα κι αλλού είναι η χάρις. Μια Λουκουμένια είναι. Λουκούμι μ' αμύγδαλο με κέρασε!!! μμ μια γλύκα.
Ασε που δεν τάχει με τον Αίολο, είναι σίγουρο... εδώ θα μείνει!

Μπα, κάτι πράγματα.

Χάρηκα ιδιαιτέρως που μου δώθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τον bear, που μόνο τα σχόλιά του, έβλεπα τριγύρω, την - Γιαγιά και στα μούτρα σας - Αντιγόνη, και την Φούλη.

*** βυ, βυ, όχι βου...γιατι βου και στα μούτρα σου, γαλλομαθή!