Εννέα ευρώ και πενήντα λεπτά (9.50), πληρώσαμε προ ημερών σ' ένα καφεστιατόριο, για δυο καπουτσίνο (ζεστά) και έπρεπε να ζητήσουμε την κανέλα απο το βαριεστημένο γκαρσόνι. Οχι, δεν ήταν τετράστερο, να πεις τουλάχιστον πως πληρώνεις σέρβις και κάπνιζαν παντού. Σε όλη την αίθουσα, που είχε μια πόρτα ανοικτή. Και τα μαξιλάρια στους καναπέδες, "καθισμένα". θα ξαναπάς? θα μου πεις. Οχι γιατί ο καφές ήταν κάτω του μετρίου, τα μαξιλάρια σας είπα και γιατί ο βλάχος που τόχει, έχει και την μουσική δυνατά μετά τις 7 για να μην του μαζεύονται ... δεν ξέρω ποιοί και δεν μπορείς να κουβεντιάσεις. Αν ήταν καλό, θα ξαναπήγαινα. Δεν με νοιάζει πόσο θα πληρώσω τον καφέ μου. Να τον απολαύσω θέλω. "κόβω απο αλλού" αν θέλεις να το πω έτσι...
Σας βαρέθηκα και με τον καπνό σας πιά. Κάθομαι χειμωνιάτικο έξω να πιω καφέ με τις αλβανές τριγύρω που μιλάνε δυνατά στην γλώσσα τους και κάνουν φασαρία, γιατί ο άλλος καπνίζει!!! Χειμωνιάτικο στους 26 βαθμούς, να καθίσω έξω αλλά το βράδυ έχει ψύχρα.
Και ο ευγενικός είναι αυτός που θα βγείς μαζί του για καφέ, θα καθίσει μέσα και δεν θα καπνίσει. Και δεν θα πει και κουβέντα. Ετσι είναι οι φίλοι. Σε ανέχονται όπως είσαι, μέσα στην γενική απαγόρευση !
Προτιμώ το 5άστερο ξενοδοχείο, να πληρώσω και καφέ και σέρβις και να ακούσω μια φινετσάτη κουβέντα απο το γκαρσόνι ! Και να βρω και τις τουαλέτες πεντακάθαρες! Επίσης τα ολόχρυσα πολυκαταστήματα, γιατί κι εκεί, έχουν καλό σέρβις και καλό καφέ. Και φθηνό. Πληρώνεις πάρκινγκ, θα μου πεις. Αμα θέλει η μούρη σου να πίνει καφέ πιο πέρα απο την γωνία του σπιτιου σου, πληρώνεις. Και δεν μπορώ εγώ τα "θα πληρώσεις το παρκινγκ, εγώ τον καφέ" που άκουσα.
Και να με λένε σνόμπ, γιατί έτσι είμαι! Οταν είναι να κάνω οικονομία, την κάνω χωρίς να το πάρει κανείς είδηση. Θα σας το πω για να το πάρετε, γιατί θέλω ! Ρώτησα στο δημοτικό κολυμβητήριο. "8 ημέρες, είσαστε κλειστά με τις εκλογές, δεν θα μας δώσετε τουλάχιστον δύο, χάρισμα?" και εσταξα μέλι. Με το ίδιο μελιστάλαχτο ύφος ο κυριος, μου απάντησε "όταν λήξει βεβαίως, ήταν απρόβλεπτο και θα το διορθώσουμε". Δεν είναι θέμα καρμιριάς. Δεν είναι τα 1,60 ευρώ που μου στοιχίζει το κολυμβητήριο κάθε φορά και τα έχω προπληρώσει. Είναι η κοροϊδία, του "κάθομαι γιατί ειμαι του - δημοσίου". Αει στο διάλο ρε! κατέβασα το επίπεδο μου.
Ενα "έχουμε κρίση" πλανιέται παντου. Αφού έχουμε κρίση, κόψε τον καφέ έξω και παράτα μας. Δεν αντέχω την γκρίνια! Αν χάσουμε τις μικροαπολαύσεις, χάσαμε την ζωή. Στο "ντάουν ντάουν οφ δε ραϊτερ", δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Ξεχνάνε πως δεν έχω υποχρεώσεις και παιδιά, έχω ένα κοντύλι για μένα, που κι εσύ θα είχες αν δεν γκρίνιαζες.
Ασε αυτό το "μπά, τι μας λες, τζιπ, βλέπω'. Μια χαρά βλέπεις. Τόχω και το πληρώνω και του πληρώνω και παρκινγκ, μην μου κρυώνει και για να μου διατηρείται καλά. Το αν εγώ, η καλομαθημένη, πήρα ένα γιαπωνέζικο "παιδικό παιγνίδι' και κατέβασα την κλάση μου, σκάλες στα τάρταρα, για νάχω αυτοκίνητο ψηλό να ξεπεράσω τους φόβους μου, δεν το βλέπει κανείς, γιατί δεν ξέρει. Τους τυφλώνει το κόκκινο χρώμα, κι είναι κι άπλυτο! Τόσα είχα, τόσα διέθεσα! 576 το μήνα, για να μην αναρωτιέστε, οι κακόβουλοι !
Α, ρε Νεοέλληνα, μυαλο δεν θα βάλεις ποτέ! Μα ποτέ! "κι η κοσκινού τον άνδρα της με τους πραμματευτάδες" έλεγε η γιαγιά Βασιλικούλα... ναι ναι ναι!!! σωστή!
