Παρασκευή.. μ' ακούς ?

Φρρρρρρρρρρρρρ, μια βιασύνη. Μααα, να μην βρίσκω να παρκάρω... Τι ν' τούτο... ααα, αυτός ο ταρίφας... τστστσ μπροστά στη στάση.... δεν θα παρκάρω εδώ..
 Ποιά είναι αυτή... η κοκόνα... αααα, γνωστή αλλά θα την συναντήσω αργότερα. Και οι άλλοι? εε, οι υπόλοιποι!!

Μια θεσάρα ΝΑ, παρκάρω, και τρέχω. Τι τρέχω. Εγώ, μονίμως τρέχω...

και νάσου τα χαιρετούρια... γω, συ, τος, τοι, σοι, φοι!

Ματσα μούτσα, κάτσε κάτω Ταμάρ.

Γιατί σταυρώνεις παιδι μου τα χέρια σου... σταυρώνεις την τύχη και το καρώ, θα σκάσει!

Κάτι όμορφα χειροποίητα δαχτυλίδια, τόδαμε μανδάμ, μην το μοστράρεις, θα μας βγεί το μάτι.

 και σκολαρίκια... με το ακουστικό ή χωρίς, το ίδιο όμορφα...

 μας τράβηξαν την προσοχή.....

Ναι παιδί μου, τα είδαμε τα τζιτζιλέρια σου. !!!

 ενα "σήκω συ και ρθείς εδώ", καθιστε σεις, να πάω εγώ... πιάτα, μπουφέδες, μεζέδες, "τι ν' αυτό?" πλανάται στον αγέρα.. ένα "φάτο και μπούκωσε" να πείς σούρχεται.. αλλεργίες, μηδέν, ουρανίσκος σε αναζήτηση!

Ντιιιιν 9. Οι ακροατές βιάζονται. Μωρέ, προικοπαράδωμα έχουν? α, παπα! και που να στριφογυρίσουν 8 άνθρωποι (κι οσονούπω 10)  και η Ταμάρ, που τάχει παίξει.

Πιριμίνιτι πιά. Ολοι οι περίεργοι, δω μούρθατε !!

Υπάρχει διαδικασία....

Ο παραγωγός να γιομίσει το πιάτο,

 ο bartender, να  γεμίζει ποτήρια,

όλοι στις θέσεις σσσσσσσσσσσσ, φύγαμε...

Του στουντίου να γίνεται..

Κι αυτή η άχρηστη, ζουζουνα, να μην αδειάζει τα τασάκια. τσ τσ τσ μόνο τρώει..!

Κι εσύ "μικρή", πολύ πίνεις. Πολύ και θα κελαϊδάς σε λίγο!!

Α, παπα τα νιάτα με το ποτήρι στο χέρι...

κι ο αποκαμωμένος, της παρέας... ώρα για ύπνο....

τόδαμε, μανδάμ, τόδαμε. Μην παίζουτε με τον πόνο μας. Τόδαμε και το φωτογραφίσαμε...

Το χαριτωμένο, όποιος μας πει που το έχει, κερδίζει μια μαργαρίτα να μαδάει..

τα σχόλια, 300ρεύουν, ποιός προλαβαίνει, ποιόν, τα τασάκια γιομίζουν, τα τραγούδια το ένα μετά το άλλο, ολοι μιλάνε με όλους, ένα χάρχαλο, ένα .... δεν συνεννοούμαι με κανέναν. Η ώρα περνάει και χάνεται.

τα ποτήρια αδειάζουν....

αλλά τα πιάτα ξαναγεμίζουν, τι νομίσατε δηλαδή. 

Και οι 500 παραγωγοί που κατακλήζουν το στούντιο, πεινάνε για 1000.

Η κουβέντα ξαναστήνεται, πως, που, γιατί... αυτή, αυτός και τα μυστήρια...αυτές που ματιάζουν, τα αυτοκίνητα που χαλάνε, να ξεματιάσω, να μην πάω αύριο εκεί, όχι να πάω αλλού !!!

 Η Ταμάρ, παραδίνεται... η κουβέντα έχει ανάψει, το φτυάρι τουρμπο με χρυσή λαβή.

Πολύ χάρηκα που σας γνώρισα... Πολύ χάρηκα που συναντηθηκαμε.
Αν κάποτε ο δρόμος μας ξαναφέρει κοντά, θα αφήσουμε τον χρόνο να μιλήσει.

* το γνωρίζω, είναι όλες κουνημένες. Απο την συγκίνηση (και πρέπει να το ψάξω)!!!